Ik vind ‘m alvast zeer geslaagd! En u?

Ondertussen ben ik al een week terug thuis en kan ik hier genieten van tropische temperaturen. Hoog tijd dus om het reisverhaal af te maken, voor het verdwenen is uit mijn geheugen wegens overdadig terrasjes-gefrequenteer.

Het laatste verslag waren we in Ao Nang, dat foute badstadje met teveel toeristenshops en te weinig strand (een schamel strookje van 50 cm wijd denk ik). We wilden eigenlijk nog naar Railay toe, maar het begon toch te hard te kriebelen om naar Bangkok te gaan. En omdat Railay toch wel moeilijk bereikbaar was en we ‘s avonds een bus moesten halen, besloten we nog eens een dagje rond te tuffen op een brommertje. Dit keer kregen we een vrouwenmodelletje met bijpassende bloempotten aangemeten (foto volgt..). We hebben niet echt gevonden wat we zochten (een tempel vol met grote fallussymbolen), wegens een volledig onjuist plannetje en oriëntatievermogen om niet te vousvoyeren. Maar we genoten vooral van de omgeving en letten goed op omdat we aan de verkeerde kant van de weg moesten rijden.

Een lange lange busrit inclusief machofilms (into the blue en the transporter 3) stonden we plots om 6u ‘s morgens in de gietende regen in Bangkok! Na een deugddoend dutje gingen we op verkenning samen met een Oostenrijker die we op de bus hadden leren kennen. Hij had een tuk-tuk geregeld voor een prikje (helaas wel met obligatoir tripje langs een taylor-shop), maar het was een toffe chauffeur die bovendien ook een goede gids was. Hij bracht ons naar enkele boeddhistische tempels, een marktje en de leukste viewpoints over Bangkok. Maar het koortsachtig zigzaggen door de eeuwige verkeersdrukte was eigenlijk ook al een belevenis op zich.

Logischerwijs lieten we ons ‘s avonds gelijk ook onderdompelen in het Bangkokse nachtleven. We hebben het geweten de volgende ochtend (lees: middag).

De grootse plannen om die dag naar de grote tempels en andere bezienswaardigheden vielen een beetje in’t euh… water door de zinderende hitte en onze houten houten kop. Na wat recuperatie in het park zagen we dan toch nog Wat Pho met the Reclining Buddha. Mooi.

Na deze zware inspanning, vonden we dat we nog wel eens een massage verdiend hadden. Maar helaas, ik kreeg een struis ventje met een sarcastisch lachje als masseur! Call me a sexist, maar geef mij maar een schone Thaise deerne met zachte handen. Een uur lang werden mijn armen en benen in allerlei bochten gewrongen tot het kraakte! Dat was meteen ook onze laatste Thaise massage, bah.

We boekten ook een tripje naar the Floating Market, maar daar bleef helaas weinig van de folklore over. Alles draait rond toerisme, en de boten volgeladen met toeristen waren dan ook in grotere getale dan de eigenlijke bootjes met koopwaar. Jammer, maar ja, dat hadden we natuurlijk al ergens verwacht.

In de namiddag doken we (bijna letterlijk) Chinatown in. Een wirwar van kleine straatjes afgewisseld door overdadige tempels en koopwaar dat je hier vooral in de Krak kan terugvinden eigenlijk. En wat dat duiken betreft: we kregen een apokalyptische regenbui in onze nek, waardoor de straten in no-time blank stonden.

Onze laatste dag in Bangkok wijdden we aan shoppen. We gingen naar de grootste markt ter wereld: de Chatuchak weekend market met niet minder dan 10.000 kraampjes. Zeer indrukwekkend, maar vermoeiend. De buit: 4 kussens voor de tuinstoelen, 2 broeken (met wel een beetje een hippie-gehalte toegegeven…), 2 truitjes, een katje met een bewegend armpje, houten lepels, een nekkussentje, tijgerbalsem, anti-muggenwierrook en een grote zak om het allemaal in mee te nemen.

‘s Avonds sprongen we de nachttrein op richting Surattahni om daar een bus te nemen naar Phuket. We hadden twee bedjes geboekt, maar veel geslapen hebben we niet. Het was er ongelooflijk warm, lawaaierig en bovendien stopte de trein om de 5 minuten! Wij hebben verdorie een boemeltrein over 600 km genomen! We kwamen ook nog eens drie uur te laat aan en dan nog 5 uur de bus op en een uur in de taxi … De laatste loodjes hé.
Voor onze laatste nacht vonden we dan wel dat we een verwennerijtje verdiend hadden, en logeerden we in een luxe-resort! Een zalig bed, een zwembad voor de deur een heerlijke douche en vlakbij ‘t zeetje. Nog een paar curries, cocktails, zonne-uurtjes en een heerlijke nachtrust later zaten we alweer op’t vliegtuig richting België…

Het was een hele mooie, relaxte en leuke reis. Thailand en Agnes haar gezelschap is zeker voor herhaling vatbaar!
Sawatdee ka

PS: de foto’s, daar ben ik mee bezig!

We aten BBQ op een prachtig tropisch bounty-strand en vaarden dan terug naar Ko Lanta. Echt ook weer een dagje om niet meer te vergeten.

De volgende dag begon het te kriebelen om weer verder te trekken (en dat ging gepaard met een enorme stortbui, ideaal dus om te reizen), we namen afscheid van Ilse (aan allen die nog naar Thailand gaan: check it out) en gingen verder naar Krabi. We zijn nu in een beetje een fout badstadje Ao Nang beland, met de typische toeristenshops, niet-pikante curries in restos en ook ladyboys, maar het is een goede uitvalsbasis voor wat we nog wilden doen! Zoals daar zijn: massagekes (2: 1 voet en 1 rugmassage) een kajaktochtje in de mangroves (vele aapjes gezien en erg verbrande benen en voeten als resultaat) en morgen nog een uitstapje naar Railay.

Dan is’t gedaan met de tropische stranden en cocktails, en duiken we met volle goesting miljoenenstad Bangkok in! Verslag volgt…

En bovendien waren ze in de guesthouse nieuwe gerechten aan’t uitproberen en dienden wij als testpubliek, we hadden het weer getrofen!
De volgende dag klommen we omhoog en zagen we een prachtig uitzicht over het eiland.

Nu zijn we op Ko Lanta beland. Het is hier heel rustig, low-season en dus rain-season is hier echt wel gestart. En daar hebben we gisteren goed ervaren: heel de dag mist en stortbuien. Maar het zonnetje schijnt weer vandaag, en we trekken er op een brommertje op uit op zoek naar de mooiste plekjes! Tot later…
Agnes & Caroline

Onze avonturen zullen hier te volgen zijn! (als ik mij uit de hangmat kan worstelen natuurlijk)

Onze eerste minister

Je hoort er níks van!

We hebben een 15-tal korte 5-seconden TV-spotjes gemaakt, die per 3 of 4 in één reclameblok worden getoond, gevolgd door een tagon met het logo van Joe FM. 3 shootingdagen, véél locaties, veel plezier en een spectaculaire meet & greet met Eddy Wally (en ja, hij is in’t echt ook zo!) later, was dit het resultaat:

Verder maakten we ook 10 beelden die als pavé’s in de kranten zullen verschijnen, met als afsluiter een grafische print met het logo van Joe. Een preview:

In het straatbeeld kan je ondertussen ook overal de grafische uitwerking zien:

En tenslotte is er nog een stunt, waar ik persoonlijk wel trots op ben: een projectie van de lijn op de VRT-Toren (=de concurrentie), gisterenochtend. Hier enkele beelden:

Joe FM, vanaf 1 april on air!